Mijn Why als het gaat om Winst

Op de 1e dag van de lente verzorgde ik een workshop Profit First. Het was zeker niet mijn 1e training, maar wel de 1e keer dat ik de basis van deze methode voor een groep mensen ging uitleggen. Een methode die ik toen zelf nog maar een paar maanden kende. 

Ik voelde al weken enthousiasme over weer een nieuwe training, leuke deelnemers, inkopen doen, alles klaarzetten. Dat is waar ik het meeste plezier aan beleef: een offline training geven voor (aankomende) ondernemers. Menselijk contact en onderlinge interactie. Voor mij heel waardevol. 

De avond voor de workshop nam ik nog eens rustig door hoe ik het verhaal het beste kon brengen. Keek de videovoorbeelden na, las nog eens wat materiaal door, besprak met een collega wat de kern van Profit First is en hoe zij het zou vertellen. Oefende in mijn hoofd. Die ochtend tijdens de workshop heb ik wat persoonlijke stukjes gedeeld om te vertellen waarom de Profit First-methode voor mij en anderen heel goed werkt. Maar ik kwam niet tot de kern, tot mijn ziel. Ik kwam niet bij mijn echte Why als het gaat om Winst en waarom dat belangrijk voor mij is. En waarom het ook voor jou belangrijk kan zijn.

Mijn echte Why is iets wat ik niet makkelijk in het openbaar deel. Het maakt me kwetsbaar en nog altijd emotioneel. Ook nu ik dit verhaal typ, voel ik de tranen in mijn ogen. Toch is mijn Why belangrijk om te delen. Want kwetsbaarheid, falen, opstaan, opnieuw falen, dezelfde valkuilen keer op keer instappen en toch nooit opgeven… dat is wat mij “Esther, ondernemer in hart en nieren” maakt.

Wat mijn Why is? Dat is een lang verhaal. Een verhaal van 18 jaar als ondernemer, 2 BV’s (een werkbv en een holding) met mijn (toen nog) echtgenoot, aardig wat personeelsleden, een mooi huis, leuke auto’s, veel vakanties, 2 lieve dochters… alles was fijn, mooi en onder controle. Dacht ik. Privé besloten we uit elkaar te gaan, maar zakelijk behield ik de aandelen in onze onderneming(en). Ook na onze scheiding liep het bedrijf nog steeds goed, er was voldoende geld op de bank, niets aan de hand. Dacht ik. Er waren redelijk wat reserves, zowel privé als zakelijk. Dan heb ik het over een paar ton. Niet niks. Dacht ik.

Maar toen kwam de crisis. Voor ieder bedrijf kwam deze op een ongunstig moment. Voor onze onderneming betekende het een faillissement voor 2 grote klanten. De uitstaande facturen konden niet betaald worden. Er kwamen geen opdrachten meer van deze 2 bedrijven. Maar we gaven niet op. We zetten onze schouders eronder, maakten planning na planning, begroting na begroting, verzochten de bank om hulp, leegden de spaarrekeningen die voor onze dochters bestemd waren, holden onze pensioenpotjes uit. Alles om ons bedrijf niet ten onder te laten gaan.

Uiteindelijk waren we zover dat er een investeerder aangetrokken moest worden. Een investeerder die ook advies kon geven. En daar was hij. Die man van wie ik iets geleerd heb waar ik nu nog altijd dankbaar voor ben. Deze investeerder keek naar de cijfers, de begroting, bekeek ons als ondernemers en liep eens rond in ons bedrijf…

Wat hij toen zei, staat in mijn geheugen gegrift:

“Iedereen heeft te vreten, behalve jullie zelf…”

Wat voelde ik me dom. En tegelijkertijd heel verdrietig. Hij had gelijk. Wij dachten eerst aan ons personeel, vervolgens aan de leveranciers, toen aan de Belastingdienst en dan hoopten we dat er genoeg over bleef voor onszelf. In de goede tijden was dat ook altijd zo. Er stond altijd genoeg geld op de bank. En we waren niet bedacht op de slechte tijden. We waren blind geweest. Vertrouwden op ‘oude’ cijfers in plaats van de huidige banksaldi. En we dachten dat we het in de slechte tijden ook heel goed deden. Eerst ons personeel betalen, daarna de leveranciers, vervolgens de Belastingdienst en dan de rest (de winst) naar onszelf. Het leek zo logisch.

Om een lang verhaal kort te maken: we hebben voor ons bedrijf een faillissement moeten aanvragen. Ons personeel werd werkloos. Maar niet voordat we ons huis verkocht hadden, de overwaarde hadden gebruikt om het zakelijk nog wat langer vol te houden, alle spaarrekeningen en pensioenpotjes leeg waren en we een enorme (persoonlijke) lening hadden afgesloten… Na 18 jaar hard werken had ik dus geen cent meer. Erger nog: ik bleef zitten met een schuld waar ik ruim 5 jaar voor nodig had om deze af te betalen.

Wat het mij gebracht heeft? Een heleboel inzicht, dankbaarheid voor de wijze lessen die ik geleerd heb, trots op mijzelf en mijn dochters en nog steeds heel veel ondernemerslust! In die jaren ben ik MEER over Cijfers gestart. Met een berg aan ervaring, megaveel kennis en liefde voor cijfers en mensen. Ik ben het gelukkigst als ik mag ondernemen. Ook nu voelt dat nog steeds zo. Ik hou van mijn bedrijf. En ik hou ervan om andere ondernemers te helpen met hun bedrijf. Om het financieel gezond te maken en te houden. Om zelf niet ten onder te gaan. Om eerst hun Winst te nemen (met een hoofdletter W) en dan pas de rest. Profit First.